NASZ PROROK - Piękny charakter i zwyczaje Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem)-4

Chociaż Allahu teala mówił mu: Chciej, dam ci, to nie chciał on nigdy żadnych dóbr ziemskich. Nigdy nie jadł chleba z przesianej mąki jęczmiennej. Nie widziano też nigdy, by najadł się do syta. Chleb jadł bez omasty lub razem z daktylami, z octem, z owocami, z zupą albo maczając w oliwie. Jadał także mięso: kury, zająca, wielbłąda, sarny, wołowe, a także ryby i ser. Lubił z mięsa część ramienia. Trzymał mięso rękoma i gryzł je. Jedzenie przy pomocy noża jest dozwolone. Często pił mleko i jadł daktyle. Zdarzało się, że przez dwa, trzy miesiące w jego domu nie gotowano jedzenia, nie robiono chleba, tylko jedzono miesiącami daktyle. Zdarzało się też, że przez dwa, trzy dni w ogóle nic nie jadł. Po jego śmierci dowiedziano się, że dał on swój pancerz w zastaw pewnemu żydowi za trzydzieści kilo jęczmienia.
Nie usłyszano nigdy, by jakieś jedzenie mu nie smakowało. To, co mu nie smakowało nie jadł i nic nie mówił.
Jadł tylko jeden raz dziennie. Czasami rano, czasami wieczorem. Gdy przychodził do domu, to pytał się, czy jest coś do jedzenia. Jeśli odpowiadano, że nie ma, to pościł. Nie jadł na obrusie, tacy, przy stole itp., lecz kładł jedzenie na ziemi, potem kucał i o nic się nie opierając jadł. Jedzenie rozpoczynał wypowiadając besmele (w imię Allahu teala). Jadł prawą ręką.
Czasami odkładał na bok dla swoich dziewięciu żon i służby roczny zapas jęczmienia i daktyli, z tego też dawał biednym jałmużnę.
Wśród potraw i owoców lubił szczególnie: baraninę, rosół, dynię, słodycze, miód, daktyle, mleko, śmietanę, arbuz, melony, winogrona, ogórki i ochłodzoną wodę.
Wodę pił pomału, rozpoczynał słowem besmele, pił po trzy łyki, potem mówił „Elhamdülillah” (niech będą dzięki Allahu teala) i modlił się.
Jak pozostali Prorokowie nie pobierał żadnych podatków i jałmużny. Przyjmował prezenty i rewanżował się jeszcze większymi.
Ubierał każde dozwolone ubranie. Okrywał się nie zszytym okryciem z grubego materiału (ihram), obwiązywał się opaską (pesztemal) na biodrach, nosił też koszulę i długą wierzchnią szatę (dżubbe). Jego ubrania były utkane przeważnie z bawełny, wełny i z włosia. Nosił też uszyte ubrania. W piątek, podczas religijnych świąt, odwiedzin posłów i podczas walk ubierał się w wartościowe koszule i okrycia (dżubbe). Przeważnie ubranie jego było w kolorze białym. Ubierał się też czasami na zielono, czerwono i czarno. Okrywał ramiona aż do przegubów, a błogosławione nogi do połowy łydek. Imam Tirmuzi (rahime-hullahu teala) w książce pt. „Szemail-i szerife” napisał: „Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) lubił nosić kamis (koszulę). Rękawy koszuli sięgały aż do przegubów. Przy rękawach i kołnierzu nie było guzików. Buty jego były ze skóry, miały obróżkę i dwa kubal. Kubal jest paskiem przyszytym jednym końcem do obróżki, drugim zaś do czubka buta. Ubierając się uważał na zwyczaje. Odsunięcie się od zwyczajów jest powodem rozgłosu. Rozgłosu powinno się unikać. Gdy szedł do Mekki, to błogosławioną głowę miał owiniętą czarnym turbanem.”
Najczęściej obwiązywał głowę w formie turbanu białym, czasami czarnym muślinem i zostawiał wiszący do ramion jego koniec. Turban nie był ani mały, ani duży. Miał 3,5 m długości. Nie nakładał na swój turban żadnej krymki, czasami nosił krymkę bez turbanu. Cdn.