NASZ PROROK - Piękny charakter i zwyczaje Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem)-2

Po dokonaniu porannego salatu siedząc wraz ze wspólnotą pytał się: „Czy zachorował ktoś z naszych braci? Chodźmy go odwiedzić!” Gdy nikt nie był chory, to pytał się: „Czy ma ktoś z was pogrzeb? Chodźmy mu pomóc!” Gdy był pogrzeb, to pomagał myć zwłoki, ubierać je w całun, dokonywał modlitw pogrzebowych, szedł aż do grobu. Jeśli nie było pogrzebu, to mówił: „Ten, kto widział sen, niech opowie! Wysłuchajmy, objaśnijmy!”
Gdy któregoś ze swoich towarzyszy (Eshab) nie widział przez trzy dni, to pytał się o niego. Za tych, co byli w podróży modlił się o ich pomyślność, zaś będących w mieście odwiedzał.
Spotkanego na drodze muzułmanina pozdrawiał najpierw sam.
Jeździł na wielbłądzie, koniu, mole i ośle, czasami innych zabierał ze sobą.
Służył swoim gościom i towarzyszom. Mówił: „Najwyższym, najlepszym panem swojego ludu jest ten, kto mu służy.”
Nie widziano go nigdy, by się głośno śmiał. Cicho się śmiał, uśmiechał. Czasami, gdy się uśmiechał widać było jego przednie zęby.
Zawsze wyglądał na zamyślonego, smutnego. Mało mówił. Gdy rozpoczynał mówić, to najpierw się uśmiechał.
Nigdy nie używał zbytecznych, niekorzystnych słów. Jeśli była potrzeba, to mówił krótko, jasno i to, co jest pożyteczne. By dobrze go zrozumiano czasami powtarzał trzy razy.
Z obcymi, ze znajomymi, z dziećmi, ze starszymi kobietami i ze swoimi żonami żartował. Jednak nie było to nigdy powodem, by, choć na chwilę zapomniał o Allahu teala.
Z powodu jego majestatu niektórzy nie mieli odwagi, by spojrzeć na jego twarz. Pewien człowiek przyszedł do niego i gdy patrzył na jego błogosławioną twarz, to zaczął się pocić. Widzący to Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) powiedział: „Nie krępuj się! Nie jestem ani królem, ani tyranem. Jestem synem kobiety, która żywiła się suszonym mięsem.” Człowiek ten słysząc te słowa pozbył się strachu i zaczął mówić o swoich kłopotach.
Nie posiadał żadnych strażników, dozorców. Wszyscy mogli do niego przyjść, by opowiedzieć o swoich kłopotach.
Był bardzo wstydliwy. Wstydził się patrzeć w twarz temu, z kim rozmawiał.
Nikomu nie wypowiadał jego hańby, wstydu. Na nikogo się nie skarżył, nie obgadywał. Gdy nie spodobało mu się kogoś słowo lub czyn, to mówił: „Dlaczego niektórzy ludzie czynią w ten sposób?”
Chociaż był ukochanym, Prorokiem, upodobanym Allahu teala, mówił: „Spośród was ja najlepiej znam i boję się Allahu teala. Gdybyście zobaczyli to, co ja zobaczyłem, to byście mało się śmiali i bardzo płakali.” Widząc zachmurzone niebo mówił: „O Stworzycielu! Nie wysyłaj nam męk tymi chmurami!” Gdy wiał wiatr, mówił: „O Stworzycielu! Ześlij nam ładną pogodę!” Gdy niebo grzmiało, mówił: „O Stworzycielu! Nie zsyłaj nam swojego gniewu i męk, byśmy zginęli! Obdarz nas najpierw swoimi łaskami i zdrowiem!” Podczas dokonywania salat z jego piersi wydobywał się głos podobny do łkania płaczącego. Tak było też, gdy recytował Święty Koran. Cdn.