W książce “Nur-ul-izah” napisane jest: Należy spełnić sześć warunków, aby móc zostać imamem. Ktokolwiek świadomy jest, że któryś z tych warunków nie został spełniony, to jego salat wykonany za imamem nie zostanie przyjęty.

1. Należy być muzułmaninem. Imamem nie może zostać ten, kto nie uznaje kalifatu Ebu Bekra Syddika i Omera Faruka (rayjallahu anhuma), nie wierzy w miradż i męki grobowe.
2. Należy być dojrzałym.
3. Należy być zdrowym umysłowo. Pijany i zdziecinniały człowiek nie może zostać imamem.
4. Należy być mężczyzną. Kobieta nie może być imamem dla mężczyzn.
5. Powinno się potrafić prawidłowo wyrecytować prznajmniej Fatihę szerif i jeden ajet. Imamem nie może zostać ten, kto nie zapamiętał jednego ajetu lub zapamiętał, lecz nie potrafi recytować zgodnie z tedżwid (zasadami recytacji) albo recytuje melodycznie.
6. Nie być zwolnionym z niczego. Zwolniony z czegoś nie może być imamem dla tych, którzy nie są z niczego zwolnieni. (Zwolnionym jest się, gdy np. jakaś z części ciała bez przerwy krwawi.)

Imam musi potrafić recytować Święty Koran z tedżwid, nie robi przy tym teghani (tj. nie powinien recytować melodycznie zmieniając wymowę liter). Salatu nie wykonuje się za imamem, który nie przywiązuje znaczenia do warunków salatu. Hadis szerif głoszący: „Wykonujcie salat za pobożnym i grzesznikiem” nie dotyczy imamów z meczetów, lecz dowódców i administratorów, którzy prowadzą salat piątkowy.

Najstosowniejszą osobą na imama jest ten, kto posiada najwięcej informacji religijnych. Jeśli będą dwie albo więcej takich osób, to imamem powinien zostać ten, kto recytuje najlepiej Święty Koran. Jeśli pod tym względem będą tacy sami, to imamem powinien zostać ten, kto jest najbardziej pobożny. Jeśli nadal pod tym względem będą tacy sami, to wybrany zostanie ten, który jest najstarszy.

Mekruh jest, aby imamem został niewolnik, beduin, grzesznik, niewidomy i bękart ( ten, kto został poczęty poza legalnym związkiem małżeńskim). Imam nie powinien przedłużać salatu tak, aby naprzykrzyć się dżemaatowi albo sprawić komuś trudność.

Salat wykonywany przez kobiety samotnie w dżemacie jest dla nich mekruh.

Imam, który będzie wykonywał salat z jedną osobą, ustawia ją po swojej prawej stronie. Jeśli będzie imamem dla dwóch osób, to ustawia ich za sobą. Mężczyźnie nie jest dozwolone podążać w salacie za kobietą lub dzieckiem.

Z tyłu za imamem rząd ustawiają mężczyźni, następnie dzieci, a na samym tyle kobiety.

Jeśli imam zrobi intencję bycia imamem też dla kobiet i kobieta rozpocznie salat stojąc w tym samym rzędzie, co mężczyzna, to salat mężczyzny stanie się nieważny. Jeśli imam nie zrobi intencji prowadzenia modlitwy dla tej kobiety, to stojąc ona obok mężczyzny nie zaszkodzi jego salatowi. Jednak kobiecie nie jest dozwolone wykonywać w ten sposób salat. Dozwolone jest robiącemu salat na stojąco podążać za tym, kto robi siedząc. Osiadły (mukim) może stosować się do imama, który jest podróżnikiem (seferi). Wykonujący salat fard nie może podążać za tym, kto wykonuje salat nafile. Wykonujący nafile może podążać za tym, kto wykonuje fard.

Po wykonaniu salatu za imamem dowiadujący się, że imam nie miał ablucji, musi powtórzyć swój salat.

Mekruh jest wykonywać salat Regaib, Berat i Kadir razem z dżemaatem.

Jeśli dżemaat chce też, aby recytacja i tesbihy imama prowadzącego salat fard były dłuższe od sunny, to będzie to tahrimen mekruh.

Kto nie zdąży rozpocząć salatu, gdy imam jest w ruku, to nie będzie już w stanie wykonać tego rekatu z imamem. Włączający się do salatu, gdy imam jest w ruku, stojąc robi najpierw intencję, tekbir i włącza się do salatu. Natychmiast pochyla się do ruku i podąża za imamem. Jeśli imam podniesie się z ruku nim on się pochyli, to nie zdąży wykonać ruku.

Tahrimen mekruh jest pochylić się do ruku przed imamem, pokłonić do sedżdy albo wcześniej wstać. Po wykonaniu salatu fard mustehab jest rozejść się z rzędów.

Wierzący wykonujący salat pięć razy dziennie z dżemaatem uzyska tyle nagród za dobre uczynki, ile zyskuje się za wykonany salat ze wszystkimi Prorokami (alejhimusselam).

Wszystkie te zalety salatu wykonywanego z dżemaatem zależą od tego, czy salat imama zostanie przyjęty. Opuszczający bez usprawiedliwienia dżemaat nie będzie w stanie odczuć zapachu Raju. Opuszczający bez powodu dżemaat zostali w czterech księgach scharakteryzowani jako przeklęci.

Należy starać się wykonywać pięć razy dziennie salat z dżemaatem. W Dniu Sądu Ostatecznego, kiedy Allahu teala umieści po jednej stronie wagi siedem stopni ziemi, siedem stopni nieba, Arsz, Kursi oraz wszystkie stworzenia, a po drugiej stronie nagrodę za wykonany z dżemaatem jeden salat przestrzegając jego warunków, to nagroda za salat wykonany z dżemaatem będzie cięższa.

Wielki uczony i myśliciel Husejin Hilmi Yszyk Efendi urodził się 8 marca 1911 roku (Hidżri 1329) w Stambule na dzielnicy Ejup Sultan, a zmarł 26.10. 2001 roku (Hidżri 9 Szaban 1422).

Szkołę Ejub Sultan Reszadije Numune i Liceum Wojskowe skończył w roku 1929 jako najlepszy. Kończąc Fakultet Farmakologiczny stał się farmakologiem wojskowym. Po rocznym stażu w Szpitalu Gulhane skończonym z najlepszym wynikiem w stopniu porucznika został mianowany na wykładowcę w Wojskowej Szkole Medycznej. W międzyczasie zapisując się na Fakultet Chemii pobrał naukę od profesora matematyki Von Mises, profesora mechaniki Pragera, fizyka Dembera, technicznego chemika Gossa. Pracował przy profesorze chemii Fritz Arndt i zyskał jego pochwały.

W roku 1936 jako pierwszy w Turcji zyskał dyplom wysokiego stopnia inżyniera chemii. W Ankarze Mamak był chemikiem trujących gazów. Pracował tam przez 11 lat. Podczas tej pracy nauczył się języka niemieckiego. Stał się specjalistą od gazów wojennych. W roku 1947 w Wojskowym Liceum w Bursie był nauczycielem chemii, potem został tam dyrektorem. Tam i później w Kuleli, w Liceum Wojskowym w Erzindżan przez wiele lat będąc nauczycielem chemii wykształcił setki oficerów. Będąc zasłużonym pułkownikiem w roku 1960 przeszedł na emeryturę.

Po przejściu na emeryturę będąc nauczycielem matematyki i chemii w Liceum Wefa, Dżałaołlu, Instytucie Sztuki w Bakirkoy i w jeszcze innych szkołach w Stambule wychował wielu młodych wierzących ludzi.

Przez całe życie radził, żeby dobrze współżyło się z ludźmi, posiadało piękny charakter i nie mieszano się do intryg.

Husejin Hilmi Efendi w roku 1929 miał zaszczyt poznania wielkiego uczonego islamskiego Sejjid Abdulhakim Arwasi (rahmetullahi alejh) i jemu służenia. Poprzez rozmowy z tym uczonym zyskał fejz i dary. Poznał nauki: gramatyki, składni, logiki, fykyh, hadis, metody, rozumowania, przekazów, detali. Służył młodym robiąc tłumaczenia z języka arabskiego i perskiego. Zyskał zaszczyt idżazet-i mutlaka. Do jego wielu książek należy: Saadet Ebedijje - Duży Ilmihal. 14 książek w języku tureckim zostało przetłumaczone na obce języki.

26 października 2001 w piątek zmarł w szpitalu Turkije, w którym był na leczeniu, pochowany został w grobie rodzinnym na cmentarzu w Ejub Sultan.