RODZINA - Dżihad kobiety
W „R.Nasihin” w rozdziale na temat praw mężów i żon głoszone jest: „Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) przeznaczył zajęcia domowe Hz. Fatimie (radyjallahu anha), a zajęcia poza domem Hz. Alemu (radyjallahu anh).” Na ten temat tak się wyraził:
„Ten, kto zajmuje się zajęciami poza domem, zapewnieniem potrzeb swojej żonie tak, by mogła przebywać w domu i kto chroni ją przed widzeniem jej przez obcych mężczyzn, zyska taką nagrodę, jaką zyskuje się za wykupienie i obdarzenie wolnością tych, którzy należą do wspólnoty Muhammeda i zostali wzięci w niewolę przez wroga.”
„Fatimo, jak szczęśliwa jest kobieta, z której mąż jest zadowolony. Dla kobiet po spełnieniu tego, co nakazał Allahu teala i posłuszeństwie swojemu mężowi nie ma lepszego zajęcia niż przędzenie wełny i nici. Kobiety za godzinne przędzenie wełny i nici lub tkanie zyskują więcej nagród niż za wykonywanie aktów czci przez rok. Za utkany każdy kłębek nici zapisywana jest im nagroda, jaką zyskują za dobre uczynki męczennicy.”
„Kobieta, która wykonuje salat pięć razy dziennie, daje zekat ze swego majątku, pości w błogosławionym Ramadanie, posłuszna jest mężowi w czynach, które nie są grzechem i zwraca należytą uwagę na okrywanie ciała, wejdzie do Raju drzwiami, którymi tylko zechce.”
MENKIBE - Czy przed jedynką była liczba
Był pewien bardzo mądry ateista. Chrześcijańscy duchowni nie potrafiąc dać odpowiedzi na jego pytania powiedzieli, że odpowiedź zyska tylko u uczonych islamskich i wysłali go do Basry. Przybywając do Basry powiedział, że nie znalazł na świecie uczonego, który dałby mu odpowiedź. Hz. Hammad powiedział: „Najpierw podyskutuj z naszymi dziećmi, jeśli zajdzie potrzeba, to porozmawiasz z uczonymi.” I zawołał młodego Numana bin Sabit (Imama a’zama Ebu Hanife rahmetullahi alejh). Ateista dyskusję z bardzo młodym chłopcem potraktował za zniewagę i uderzając w katedrę powiedział:
- Gdzie są ci wasi słynni uczeni?
Młody Numan bin Sabit uderzając jego bronią powiedział:
- A co, znaczy, że zacząłeś się mnie bać?
Na to ateista nie wytrzymując zadał pierwsze pytanie:
- Czy jest możliwe, żeby nie było początku i końca tego, co istnieje?
- Jest możliwe.
- Jak to może być?
- Znasz liczby. Jaka jest liczba przed jedynką?
- Nic nie ma.
- Jeśli nie ma czegoś przed czymś, co jest metaforyczne, to co może być przed czymś, co jest prawdziwe?
- Jaki jest kierunek tego, co jest prawdziwe?
- Jaki jest kierunek świeczki?
- Nie powie się o pewnym kierunku.
- Jeśli o metaforycznym świetle tak się nie powie, to co można powiedzieć o nieskończonym, jakim jest nur?
- Czy wszystko, co jest, nie powinno posiadać jakiegoś miejsca?
- Tak jest dla stworzeń.
- Jeśli Stworzyciel jest we wszechświecie, to czy nie powinno się Jego w jakimś miejscu zobaczyć?
- Stworzyciela i stworzenia nie porówna się, a czy możesz zobaczyć tłuszcz w mleku?
- Nie zobaczy się.
- Gdy rzeczywistością jest to, że w mleku jest tłuszcz, mówiąc, że nie widzimy, jak można zaprzeczyć? Ja tobie zadam jedno pytanie: Czy masz rozum?
- Oczywiście, że mam.
- Powiedziałeś, że to co istnieje, widzi się. Jeśli masz rozum, to czy możesz go pokazać?
- W porządku. A co On teraz robi?
- Ty te wszystkie pytania zadałeś z katedry. Niech trochę i ja z katedry odpowiem.
Dobrze, wejdź na katedrę.
Imam a ’zam wchodząc na katedrę powiedział:
- Teraz Allahu teala wyprowadza z katedry takiego jak ty niewierzącego ateistę i wprowadza na katedrę takiego jak ja wierzącego. I następnie wypowiedział z Sury Rahman 28 werset: „W takim stanie, któremu darowi waszego Pana możecie zaprzeczyć?”
Czy przed jedynką była liczba