Rozdawanie majątku, religii, humanitaryzmu w nieprawidłowych miejscach nazywa się marnotrawstwem. Humanitaryzm to pragnienie robienia dobra, bycia pożytecznym. Nie zgodne z religią marnotrawstwo jest haram, zaś niezgodne z humanitaryzmem tenzihen mekruh.

Marnotrawstwo to marnowanie majątku, doprowadzenie jego do stanu, że się do niczego nie nadaje, rozdawanie go w sposób, który nie przyniesie pożytku.

Gospodarność lub hojność jest pomiędzy marnotrawstwem a skąpstwem. Hadis szerif głoszą:

„Gospodarny nie zazna trudności.” (Bezzar)

„Ratunkiem jest jedno z czterech: uważać na gospodarność w dostatku, w braku, w bogactwie, w biedzie.” (Bejheki)

„Gospodarność jest połową źródła utrzymania.” (Hatib)

„Być przewidującym jest połową utrzymania.” (Dejlemi)

„Na Sądzie Ostatecznym wszyscy nie dając odpowiedzi na te cztery pytania nie uratują się z rozrachunku:

1. Jak spędziło się życie?
2. Ja postępowało się z wiedzą religijną w czynach?
3. Gdzie i jak zdobyło się majątek i jak się go wydało?
4. Gdzie trudziło się swoje ciało?” (Tirmizi)

W naszej religii robić niepotrzebne sprawy nie jest dozwolone. Marnotrawstwo bez względu na ilość jest wielką szkodą. Na jedną minutę dziesięć kropli wody z przeciekającego kranu wynosi 170 litrów wody w ciągu miesiąca.

Nie powinno się marnotrawić ani też ograniczać. Znalezienie tego środka jest najlepsze. A to nazywa się gospodarnością. Hojny powinien też używać swojego majątku gospodarnie. Allahu teala raczy:

„Nie bądź chytry, ani też marnotrawcą!” (Isra 29)

Sufjan Sewri (rahmetullahi alejhi) powiedział: „W dzisiejszych czasach majątek jest bronią człowieka. Człowiek chroni majątkiem swoje życie, religię, zdrowie i honor.”

Nie darzyć wartością, stracić wielki dar, jakim jest majątek, jest brakiem wdzięczności . A to jest winą, powodem zyskania kary przez tego, kto dał. Powinno się być wdzięcznym i przestrzegać praw, żeby pozostał i wzrastał.

„Jeśli będziecie wdzięczni, to powiększę wam dary, którymi was obdarzyłem.” (Ibrahim7)

MEKRUH: Czyny nie podobające się Allahowi i Prorokowi Muhammedowi (alejhisselam) i zmniejszające nagrody za akty czci.

Mekruh dzieli się na dwa rodzaje:

1. Tahrimen mekruh: nie wykonanie tego, co jest wadżib i te mekruhy, co są bliskie haram. Za czynienie ich zostanie się ukaranym. Np: wykonywanie salatu, kiedy słońce wschodzi, znajduje się w samo południe, lub zachodzi. Popełniający te czyny grzeszy i okazuje bunt. Zasługiwać będzie na męki w Piekle. Nie wykonanie w salacie czynności zaliczanych do wadżib jest tahrimen mekruh i do wadżib należy powtórzenie salatu przez tego, kto tak popełnił. Jeśli popełnił je przez pomyłkę, zapominając o nich, to powinien zrobić w salacie sedżdę sehw.
2. Tenzihen mekruh: Czyny, które są bliskie mubah, tj. tego, co jest helal (dozwolone) i które lepiej jest nie czynić niż uczynić. Np: nie wykonywanie sunny ghajri al-muekked albo mustehab.

MUFSID: czyny, które w Islamie unieważniają dozwolony czyn lub rozpoczęty ibadet. Tak jak unieważnienie min.: iman i salat, nikah (małżeństwo), hadż (pielgrzymkę), zekat, kupno i sprzedaż. Śmianie się w czasie salatu unieważnia salat i ablucję, w czasie postu świadome jedzenie i picie unieważnia post.

Ten, kto wykonuje fard, wadżib i sunnę, unika haram i mekruh zyskuje zasługi. Grzechy zapisywane są temu, kto popełnia haram, mekruh i nie czyni fard i wadżib. Nagrody za unikanie haram są o wiele większe od tych, jakie zyskuje się za czynienie fard. Nagrody za czynienie fard są większe od tych, jakie zyskuje się za unikanie mekruh. Nagrody za unikanie mekruh są większe od tych, jakie zyskuje się za czynienie sunny. Wśród mubah te, które podobają się Allahowi (dżelle dżelaluh) nazywa się „Hajrat i Hasenat.” Ci, którzy je czynią, obdarzani są również nagrodami, jednak są one mniejsze od tych, które zyskuje się za wykonywanie sunny.